บทที่ 72

เปลือกตาของผมค่อยๆ ขยับลืมขึ้นอย่างยากลำบาก

เช้าแล้ว ผมนอนคว่ำหน้า แนบแก้มลงกับหมอน เพดานสีขาวสะอาดตาสะท้อนแสงสีทองอ่อนละมุนของดวงอาทิตย์ ที่สาดส่องผ่านหน้าต่างกระจกบานใหญ่สูงจรดเพดานเข้ามา

ร่างกายของผมรู้สึกหนักอึ้งและด้านชา ช่องทางด้านหลังปวดระบมและบอบช้ำจากการถูกใช้งาน หัวของผมตื้อไปหมด สะโพกยั...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ